บทที่ 144

บทที่ 144

นางตรงไปที่ร้านอาหารสวี่จี้ทันที

ยามนี้เป็นช่วงเที่ยง ทุกคนกำลังพักกลางวันกันอยู่

ทั้งในครัวและโถงด้านหน้าล้วนเก็บกวาดเรียบร้อย วัตถุดิบต่างๆ ก็เตรียมพร้อมหมดแล้ว รอเพียงก่อนมื้อเย็นครึ่งชั่วยาม สวี่ฉิ่นอวี้จะเคี่ยวน้ำซุป ส่วนเฉิงเกอเอ๋อร์กับเฟิงเกอเอ๋อร์ก็หั่นเนื้อแกะให้เรียบร้อย เท่านี้ก็พอแล้ว ดังนั้นช่วงเวลานี้ทุกคนจึงสามารถพักผ่อนได้เต็มที่

ยามพัก สวี่ฉิ่นอวี้เองก็ไม่เคยเข้มงวด หากเรือนด้านหลังไม่มีที่ พวกเขาก็พากันนอนพักบนม้านั่งยาวในโถงด้านหน้า

ถึงจะเป็นช่วงเที่ยง แต่ประตูใหญ่ของร้านอาหารก็ยังแขวนป้าย ‘หยุดกิจการ’ เอาไว้

หากไม่แขวนป้ายนี้ไว้ เกรงว่าจะมีลูกค้าที่ไม่ทันได้กินมื้อเช้าหรือมื้อเย็น จงใจเลือกช่วงเที่ยงแล้วมาที่ร้านเพื่อรับประทานอาหาร

สวี่ฉิ่นอวี้ไม่อาจทำงานหนักติดต่อกันตลอดทั้งวันได้ นางเองก็ต้องพักผ่อนเช่นกัน

เจินอู่หยุดรถม้า ก่อนเดินเข้าไปเปิดม่านรถ แล้วประคองฮูหยินลู่ลงจากรถ

ฮูหยินลู่มีรูปโฉมงดงาม แม้อายุใกล้สี่สิบปีแล้ว ผิวพรรณก็ยังขาวผ่องเนียนนุ่ม นางสวมเสื้อคลุมผ้าไหมพื้นขาวปักลวดลายงดงาม ด้านล่างเป็นกระโปรงยาวสีเดียวกัน และคลุมทับด้วยเสื้อคลุมกันหนาว โดยปกติการแต่งกายและแต่งหน้าของนางก็มักเน้นความสง่างามและสุขุมอยู่เสมอ