บทที่ 141

บทที่ 141

ทางด้านจวนของท่านเจ้าเมืองจู้ วันรุ่งขึ้นท่านเจ้าเมืองจู้ก็นำโสมป่าที่สวี่ฉิ่นอวี้มอบให้ไปปรุงเป็นยา แล้วให้ท่านแม่ดื่มทุกวัน

ท่านเจ้าเมืองจู้เพียงบอกว่าเขาหาโสมชั้นดีมาได้ จึงอยากให้ท่านแม่บำรุงร่างกายให้แข็งแรง จะได้มีชีวิตอยู่พูดคุยกับซูเหนียงให้มากขึ้น อยู่เป็นเพื่อนและเอ็นดูซูเหนียงไปอีกหลายวัน อีกทั้งยังอาจได้รอจนกว่าเสวียนเกอเอ๋อร์จะกลับมา

เขากลัวว่าท่านแม่จะเสียดาย จึงจงใจไม่บอกว่าราคาของโสมป่าต้นนี้ประมาณเท่าใด

ท่านแม่ก็เชื่อฟังเป็นอย่างดี เมื่อได้รับยาก็ดื่มแต่โดยดี

ยามกินอาหารเช้าและอาหารเย็น นางก็เชื่อฟังกินข้าวอย่างว่าง่าย อาหารที่สวี่ฉิ่นอวี้ทำยังคงอร่อยที่สุด ทั้งอาหารเช้าและอาหารเย็นล้วนเป็นจูซื่อที่ไปยกกลับมาจากร้านอาหาร

ผ่านไปสามสี่วัน ท่านยายทวดก็มีช่วงเวลาที่รู้สึกตัวมากขึ้นทุกวัน สีหน้าท่าทางดูดีขึ้นกว่าแต่ก่อนเล็กน้อย แต่ยังคงไม่สามารถลุกจากเตียงได้ ทำได้เพียงนอนอยู่เช่นเดิม

ผ่านไปอีกเกือบครึ่งเดือน แม้สีหน้าของท่านยายทวดจะยังไม่เห็นว่าดีขึ้น แต่ร่างกายก็ไม่ได้ซูบผอมแห้งเหี่ยวเหมือนก่อน มีเนื้อหนังเพิ่มขึ้นบ้าง เพียงแต่สุขภาพโดยรวมยังไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้นมากนัก ส่วนใหญ่ยังคงนอนอยู่ตลอดวัน

สวี่ฉิ่นอวี้ยังคิดทำรถเข็นขึ้นมาอีกด้วย นางวาดแบบออกมาโดยเฉพาะ แล้วให้ช่างไม้กับร้านตีเหล็กเร่งทำขึ้นมา