บทที่ 139

บทที่ 139

นางพึมพำว่า “หรือว่าข้าจะกำลังขี่กระเรียนกลับสวรรค์ไปแล้ว?”

นางคิดว่าตนเองคงตายไปแล้ว จึงได้ยินเสียงซูเหนียงเรียกหานาง

จู้ซื่อก้าวเข้าไปกุมมือของหญิงชรา น้ำตาหยดแหมะๆ ลงบนหลังมือของนาง “ท่านแม่ ข้าคือซูเหนียง ข้ากลับมาแล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่”

“ซูเหนียง? เป็นซูเหนียงจริงๆ หรือที่กลับมา?” หญิงชราตกใจจนพยายามดิ้นรนจะลุกขึ้น

เจ้าเมืองจู้รีบเข้าไปประคองมารดาขึ้นมา ให้นางพิงหมอนอิงใบใหญ่ จากนั้นจึงค่อยๆ เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้นางฟัง ตั้งแต่ต้นจนจบ รวมถึงเรื่องราวทั้งหมดที่จู้ซื่อใช้ชีวิตผ่านมาในช่วงหลายสิบปี และแม้แต่เรื่องของฮองเฮาเหวินซื่อ เขาก็ไม่ได้ปิดบัง

“เป็นเช่นนี้เอง เป็นเช่นนี้เอง ซูเหนียงของแม่ ในที่สุดก็หาเจอแล้ว แม่ผิดต่อลูก แม่ควรขอโทษเจ้า...” ฮูหยินผู้เฒ่าจู้พยายามดิ้นรนจะลงจากเตียง หากนางรอบคอบกว่านี้ ซูเหนียงจะหายตัวไปได้อย่างไร แล้วจะต้องประสบความทุกข์ยากมากมายถึงเพียงนี้ได้อย่างไร

ฮูหยินผู้เฒ่าจู้พยายามลงจากเตียง คนอื่นๆ ต่างรีบเข้ามาห้าม ทำให้เกิดความวุ่นวายขึ้นอีกระลอก

โชคดีที่ผ่านไปครู่หนึ่ง หญิงชราก็ค่อยๆ สงบลงได้ นางจับมือจู้ซื่อไว้แน่นไม่ยอมปล่อย