บทที่ 138

บทที่ 138

โจวต้าเฉิ่งบังคับรถม้าพาสตรีทั้งสองมุ่งหน้าไปยังเมืองเหราโจว เขาไม่ได้คิดอะไรมาก ด้วยนิสัยซื่อสัตย์และไม่ชอบซักถามเรื่องของผู้อื่น จึงเพียงคิดว่าพวกนางมีธุระจริงๆ ในเมือง และรับผิดชอบพาสตรีทั้งสองไปส่งถึงเมืองเหราโจว

เช้าวันนี้หิมะหยุดตกแล้ว บนถนนยังมีหิมะตกค้างอยู่บ้าง จึงไม่กล้าบังคับรถม้าเร็วเกินไป

ตลอดทาง เหวินซื่อกับกุ้ยซื่อต่างแทบไม่ได้พูดอะไรกัน

กุ้ยซื่อยังคงพยายามนึกถึงเสื้อผ้าที่เด็กหญิงในความฝันสวมใส่ รูปลักษณ์ของเด็กหญิง รวมถึงรูปลักษณ์ของสตรีที่เรียกเด็กหญิงว่า ‘ซูเหนียง’ และสภาพภายในลานเรือนหลังประตูเปิดออก เพียงแต่ทุกอย่างเลือนรางเกินไป นางไม่อาจนึกออกจริงๆ

ในใจของกุ้ยซื่อเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย นางไม่รู้ว่าการเดินทางครั้งนี้จะทำให้นางได้พบญาติหรือไม่

หากตระกูลจู้เป็นญาติสายเลือดของนางจริง นางควรจะเผชิญหน้าอย่างไร? ห้าสิบปีแล้วที่ไม่ได้พบกัน จะยังสามารถปรับตัวเข้าหากันได้หรือไม่?

แต่หากไม่ใช่เล่า จิตใจของนางจะเปลี่ยนแปลงไปเพียงใด?