บทที่ 134

บทที่ 134

นอกประตูเรือนสกุลเผย คนที่มาเคาะประตูเป็นบุรุษสองคน คนหนึ่งอายุราวยี่สิบกว่า หน้าตาธรรมดาออกจะดูซื่อๆ เล็กน้อย อีกคนหนึ่งน่าจะอายุสามสิบกว่า รูปร่างสูงใหญ่กำยำ ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเครารุงรัง มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนที่ควรไปหาเรื่องด้วยง่ายๆ

เมื่อทั้งสองเห็นเหวินซื่อ บุรุษร่างกำยำก็เอ่ยถามว่า “ที่นี่คือบ้านของแม่นางสวี่หรือไม่?”

เหวินซื่อเห็นพวกเขาเอ่ยปากก็ถามหาอวี้เหนียง สีหน้าจึงเปลี่ยนไปเล็กน้อย เกรงว่าพวกเขาจะมาหาเรื่อง จึงกำลังคิดว่าจะพูดปฏิเสธอย่างไร ทว่าในใจก็รู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่าบุรุษวัยยี่สิบกว่าผู้นั้นดูคุ้นตาอยู่บ้าง

นางอ้าปากกำลังจะพูด บุรุษผู้นั้นก็เอ่ยขึ้นว่า “ท่านป้าจำข้าไม่ได้แล้วหรือ? ท่านป้าอย่าได้กังวล ข้าคือพ่อครัวโจวแห่งโรงเตี๊ยมปาเฟิงในเมืองเหราโจว ตอนท่านป้าเพิ่งมาถึงเมืองเหราโจวเมื่อปีกว่าๆ ก่อนก็พักอยู่ที่โรงเตี๊ยมปาเฟิง ช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วง อาจารย์น้อยสวี่ก็ยังเคยไปขายเหล้าองุ่นที่เมืองเหราโจวอยู่เลย”

สวี่ฉินอวี้เคยสอนเขาทำอาหารอยู่หลายอย่าง ทั้งยังบอกเคล็ดลับในการทำอาหารให้อีกไม่น้อย เขาจึงเปลี่ยนคำเรียกเป็น ‘อาจารย์น้อยสวี่’ ตั้งแต่นั้น

บุรุษผู้นี้ก็คือโจวต้าเฉิ่ง ส่วนคนที่อยู่ข้างกายเขาก็คือเหลียงอี้ เหลียงเฉียน

เหลียงเฉียนเองก็เอ่ยตามว่า “ท่านป้าอย่าได้กลัว พวกเราไม่ใช่คนร้าย ที่มาหาแม่นางสวี่เพราะมีเรื่องบางอย่างอยากขอร้อง”