บทที่ 133

บทที่ 133

จริงๆ แล้วฮูหยินลู่รู้มาตลอดว่าเจินอู่มีใจให้นาง เพียงแต่ตอนที่สือหลิงยังไม่ตาย นางยังไม่รู้ว่าคนผู้นั้นมีนิสัยเช่นไร

ในตอนนั้น นางกำลังตั้งครรภ์อยู่ และเคยพบเจินอู่มาก่อนแล้ว สายตาที่เขามองนางราวกับหมาป่าก็มิปาน

ต่อมาเจินอู่ช่วยเหลือนาง และนางก็อยู่กับเขา

ตลอดหลายปีมานี้ เจินอู่ช่วยดูแลกองคาราวานและกิจการ เงินทองทั้งหมดที่หามาได้ก็ล้วนอยู่ในนามของนาง

เจินอู่อยู่กับนางมาสิบกว่าปีแล้ว เขาไม่แต่งภรรยาและไม่รับอนุ มีเพียงนางคนเดียว นางเองก็เคยพูดกับเขาว่า พอเถิด ให้เขาไปแต่งภรรยาใหม่เสีย นางคลอดบุตรยากจนร่างกายได้รับความเสียหาย ไม่สามารถมีบุตรได้อีก และชั่วชีวิตนี้ก็ไม่คิดจะแต่งงานใหม่แล้ว

แต่ทุกครั้งเจินอู่จะไม่พูดอะไร เพียงมองนางด้วยสายตาลึกซึ้ง ก่อนจะจากไปด้วยความโมโห

เขาโกรธอยู่ได้ไม่ถึงสองวัน สุดท้ายก็เป็นฝ่ายกลับมาหานางเอง ทั้งยังมาง้อนางอีกด้วย

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ในใจฮูหยินลู่ก็อดอ่อนลงไม่ได้

นางย่อมมีความรู้สึกต่อเจินอู่เช่นกัน รู้ดีว่าต่อให้นางพูดกับเขาอีกกี่ครั้ง เขาก็คงไม่แต่งภรรยาและมีบุตร เอาเถิด ในเมื่อเขายินดี เช่นนั้นนางก็จะอยู่เป็นเพื่อนเขาไปตลอดชีวิตก็แล้วกัน