กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย NN3_SKY
บทที่ 135
เจ้าเมืองจู้เดินมาส่งเขาถึงประตู เมื่อออกทางประตูหลัง เขาเห็นว่าเจ้าเมืองจู้มีสีหน้ากังวลอย่างยิ่ง จึงอดไม่ได้ที่จะกล่าวกับเจ้าเมืองจู้ว่า “ใต้เท้าวางใจเถิด ฮูหยินผู้เฒ่าจะต้องกินแน่นอน”
เขาเชื่อมั่นในฝีมือทำอาหารของแม่นางสวี่อย่างยิ่ง ต้องรู้ว่าในตอนแรกเขายังเคยรังเกียจโจ๊กปลาสดต้มที่แม่นางสวี่ทำให้เสียด้วยซ้ำ แต่หลังจากได้ลองชิมแล้ว คนที่ไม่ชอบกินโจ๊กอย่างเขากลับสามารถดื่มโจ๊กปลาไปได้ถึงสองหม้อดินในคราวเดียว จนถึงตอนนี้เขายังอดอยากกินไม่ได้
เพียงเท่านี้ก็เห็นได้แล้วว่าฝีมือทำอาหารของแม่นางสวี่ร้ายกาจเพียงใด แม้แต่สิ่งที่เขาไม่ชอบกิน นางยังทำออกมาเสียจนทำให้เขาคิดถึงไม่รู้ลืม
เจ้าเมืองจู้พยักหน้า ไม่ได้กล่าวอะไรต่อ ทว่าในใจกลับค่อนข้างเหม่อลอย เพราะยังมีเรื่องอื่นเก็บอยู่ในใจ
หลังจากเหลียงอี้จากไป เจ้าเมืองจู้ก็เดินไปดูที่ห้องครัวอีกครั้ง และอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเหวินซื่ออีกครา ก่อนสุดท้ายจะนึกเป็นห่วงมารดา จึงไปยังห้องของฮูหยินชราจู้
ภรรยาของเจ้าเมืองจู้ นามว่าจูซื่อ กำลังเฝ้าอยู่ตรงหน้ามารดาสามี