บทที่ 124

บทที่ 124

เมื่อสวี่ฉิ่นอวี้กลับถึงตรอกกุ้ยฮวาก็เป็นยามซวีแล้ว คนในบ้านต่างกินอาหารและเข้านอนกันหมด เหวินซื่อยังคงรอนางอยู่ เมื่อเห็นนางกลับมา ในที่สุดก็ถอนหายใจด้วยความโล่ง อก “อวี้เหนียงกลับมาแล้ว เจ้าได้บอกท่านนายอำเภอหรือยัง? ท่านนายอำเภอคิดจะทำอย่างไร? จะหาสถานที่กักผู้ประสบภัยเหล่านั้นเอาไว้ก่อนใช่หรือไม่?”

ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน สถานที่ใดก็ตามที่มีผู้ติดโรคระบาดล้วนถูกกักเอาไว้ แม้จะมีคนรักษา แต่ก็ไร้ประโยชน์

ชะตากรรมสุดท้ายก็มีเพียงถูกเผาหลังจากตายทั้งหมด

เหวินซื่อเองก็คิดว่าที่ลูกสะใภ้ไปแจ้งท่านนายอำเภอก็เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ประสบภัยเข้าเมือง

สวี่ฉิ่นอวี้พยักหน้า “ข้าบอกแล้ว ท่านแม่อย่ากังวลมากเกินไป รีบนอนกันเถิด พรุ่งนี้ร้านอาหารย่อมไม่เปิดทำการ ท่านแม่ก็ไม่ต้องไปที่ร้านอาหารแล้ว”

เหวินซื่อถอนหายใจ เมื่อนึกถึงผู้ประสบภัยเหล่านั้นก็รู้สึกอดสงสารไม่ได้

สวี่ฉิ่นอวี้เองยังนอนไม่หลับ นางหยิบผ้าในบ้านออกมาเย็บเป็นผ้าปิดปากและจมูก

เมื่อเหวินซื่อเห็นเช่นนั้นก็ยังไม่นอนเช่นกัน คอยช่วยอวี้เหนียงเย็บของประหลาดเหล่านี้ ทั้งยังถามนางว่า “อวี้เหนียง เย็บสิ่งนี้ไปทำอะไรหรือ?”