บทที่ 123

บทที่ 123

อย่างไรเสียนางก็เป็นญาติของขุนนางต้องโทษ หากนางสร้างความดีความชอบขึ้นมาจริง แล้วเรื่องไปถึงหูคนในวังหลวงที่เมืองหลวง มิใช่ว่าจะนำภัยมาสู่ตระกูลเผย รวมถึงตัวนางและตระกูลเดิมของนางหรอกหรือ

เมื่อหมอที่อยู่ในห้องได้ยิน สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปเช่นกัน

หมอชราหลายคนพูดด้วยเสียงสั่นๆ ว่า “ใต้เท้า นี่ท่านกำลังจะส่งพวกเราไปตายมิใช่หรือ? แล้วจะทำให้คนทั้งเมืองต้องตายไปด้วย! หากเบื้องบนรู้ว่าชาวเมืองหยวนเป่าเคยสัมผัสผู้ที่ติดโรคระบาด เกรงว่าจะส่งทหารมาคุมเมืองหยวนเป่า ปล่อยให้เมืองของพวกเราตายกันเองก็เป็นได้ ใต้เท้า ไม่ว่าผู้ประสบภัยเหล่านั้นจะมีใครติดโรคหรือไม่ ก็ไม่ควรปล่อยให้พวกเขาเข้ามาเสียด้วยซ้ำ ควรกักพวกเขาไว้ที่นอกเมืองก่อน หากพวกเขาติดโรคระบาดจริง ก็โทษพวกเขาเองเถิด”

ท่านนายอำเภอขมวดคิ้ว “หากมีโอกาสช่วยชีวิตพวกเขาได้ เหตุใดจึงต้องปล่อยให้พวกเขาตายไปเอง?”

หมอกล่าวว่า “แต่ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ไม่ว่าโรคระบาดชนิดใดก็ไม่มีวิธีรักษาให้หายขาด ต่อให้มียาที่ทำให้ผู้ป่วยอาการดีขึ้นชั่วคราว แต่ผู้ที่สัมผัสผู้ป่วยก็จะติดเชื้อ พวกเขาเองก็จะกลับมาป่วยอีกครั้ง ไม่สามารถรักษาให้หายได้โดยแท้จริง”