บทที่ 122

บทที่ 122

เมื่อเห็นผักป่าที่กินได้ สวี่ฉิ่นอวี้ก็เก็บมาด้วยเช่นกัน

ประมาณปลายยามเว่ย สวี่ฉิ่นอวี้กับสวี่เฟิงก็ลงจากเขา เมื่อมาถึงตีนเขา รถเทียมลาที่จอดอยู่ก็เต็มไปด้วยองุ่นป่าแล้ว เฉิงเกอเอ๋อร์และคนอื่นๆ เก็บมาได้ไม่น้อย

ระหว่างขับรถเทียมลากลับเข้าเมือง กลับบังเอิญพบกลุ่มคนในเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ผอมจนเหลือแต่กระดูก ทุกคนต่างพาครอบครัวติดตามมาด้วยและแบกสัมภาระไว้บนหลัง เพียงมองแวบเดียว สวี่ฉิ่นอวี้ก็รู้ฐานะของคนเหล่านี้ พวกเขาน่าจะเป็นชาวเหนือที่หนีภัยพิบัติลงมาหลังจากเกิดหิมะภัยเมื่อปีก่อน เวลาผ่านไปกว่าครึ่งปีแล้ว คาดไม่ถึงว่าพวกเขาจะเดินทางมาถึงแถบตะวันตกเฉียงใต้

ผู้ประสบภัยส่วนใหญ่เดินทางไปทางใต้หรือเมืองหลวง ไม่คิดเลยว่าจะยังมีผู้ประสบภัยบางส่วนเดินทางมาถึงที่นี่ได้

พวกเขาคงไม่ได้เดินทางมาตามถนนหลวง มิฉะนั้นคงไม่อ้อมมาถึงที่นี่

สวี่ฉิ่นอวี้มองดูแววตาอันด้านชาของผู้คนเหล่านั้น ในใจรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง

เวลานี้นางก็ไม่อาจนำหน่อไม้ขมและผักป่าบนรถเทียมลาไปให้ผู้ประสบภัยเหล่านี้ได้ เกรงว่าพวกเขาจะแย่งชิงกันจนเด็กๆ ได้รับบาดเจ็บ อีกทั้งยังกลัวว่าพวกเขาจะคว้าเห็ดไปกินจนเกิดเรื่อง