บทที่ 118

บทที่ 118

ที่สำคัญคือมีอาหารและที่พักให้ ถือว่าเลี้ยงดูพวกเขาไปก่อน เด็กๆ ยังเล็กเกินไป ทำงานอะไรไม่ได้มากนัก อีกทั้งยังต้องบำรุงร่างกายของพวกเขาให้แข็งแรงเสียก่อน ชั่วคราวนี้จึงยังไม่ให้ค่าแรง

ตาเดียวชะงักไป แม้แต่กงเกอเอ๋อร์และเด็กอีกสามคนก็พากันนิ่งอึ้ง

ตาเดียวฟังคำพูดของสวี่ฉิ่นอวี้เข้าใจ แต่กลับไม่กล้าเชื่อหูตัวเอง เขาเบิกตากว้างมองสตรีน้อยตรงหน้า เมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของนางและรู้ว่านี่ไม่ใช่เพียงภาพฝันของเขา เขาก็ได้สติขึ้นมาทันที ก่อนจะคุกเข่าลงโขกศีรษะกับพื้นดังตุบๆ น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงลงพื้น เขายกแขนเสื้อเก่าๆ สกปรกขาดวิ่นขึ้นเช็ดดวงตาอย่างลวกๆ แต่น้ำตากลับไม่ยอมหยุดไหล

“พอแล้วๆ ไม่ต้องโขกแล้ว” สวี่ฉิ่นอวี้เอ่ยอย่างจนใจเล็กน้อย

เด็กอีกสามคนยังคงยืนนิ่งอย่างงุน งง ในบรรดาเด็กทั้งสาม คนที่อายุมากที่สุดคือเด็กขาพิการ อายุราวแปดขวบ ส่วนเด็กที่มีปานแดงบนใบหน้าอายุเพียงเจ็ดขวบ และเด็กที่มีนิ้วมือหกนิ้วอายุเพียงหกขวบ คาดว่าปกติคงหิวโหยมากเกินไป ร่างกายจึงไม่ค่อยแข็งแรง ทั้งยังดูตัวเล็กกว่าเด็กวัยเดียวกันทั่วไปมาก ดังนั้นปฏิกิริยาจึงเชื่องช้าอยู่บ้าง ดูท่าทางมึนๆ งงๆ