บทที่ 119

บทที่ 119

แม้เงินทองจะยังพอมีเหลืออยู่บ้าง แต่การจะอยู่ต่อในเมืองหยวนเป่าแล้วทำการค้าขายอาหารต่อไปนั้นเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว

สวี่ฉิ่นอวี้ถอนหายใจ “ต่อให้ข้าไปบอกกับลูกค้า พวกเขาก็ไม่มีทางเชื่อหรอก”

คนทำการค้าขายอาหารกลับคิดจะลงมือกับอาหารเสียเอง แน่นอนว่าลูกค้าย่อมไม่มีทางให้อภัย

ท้ายที่สุดจางเฉวียนก็พาหลี่ซื่อจากไป ไม่นานนัก ทั้งสองก็ออกเดินทางจากเมืองหยวนเป่า

พร้อมกับการจากไปของทั้งสองคน ตรอกกุ้ยฮวาก็เกิดเรื่องขึ้นอีกเรื่องหนึ่ง

ลูกชายของยายหลัวหย่าขาดจากหลินซื่อ แต่หลินซื่อกลับนำเรื่องตระกูลหลัวขึ้นฟ้องต่อศาล

สวี่ฉิ่นอวี้ได้ยินเรื่องนี้ก็เป็นเวลาเย็นแล้ว เป็นไป๋อี๋เหนียงที่เล่าให้กุ้ยซื่อฟัง เดิมทีตอนกลางวันไป๋อี๋เหนียงได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจากด้านนอกเรือน จึงออกไปดู และพบว่าคนของทางการกำลังคุมตัวยายหลัวไปที่ว่าการ ยายหลัวร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด ดึงดูดผู้คนจำนวนไม่น้อย ทุกคนต่างพากันไปดูเรื่องสนุก ไป๋อี๋เหนียงเองก็ไปด้วย