บทที่ 093

บทที่ 93

ยายหลัวถึงกับนิ่งอึ้งไป ไม่ควรเป็นเช่นนี้สิ เพราะตอนนี้ตามร่างกายของนางยังเจ็บอยู่แท้ๆ

แน่นอนว่าหลินซื่อได้ยินความเคลื่อนไหวด้านนอกทั้งหมด

จริงๆ ต่อให้ร่างกายของยายหลัวมีรอยเขียวช้ำหลงเหลืออยู่จริง คนนอกก็ไม่มีทางเชื่อว่านางเป็นคนลงมือ

ตลอดสิบปีที่ผ่านมา ทุกคนต่างคิดว่านางเป็นคนขี้ขลาดและถูกรังแกได้ง่าย ถูกแม่สามีทุบตีอย่างไรก็ไม่มีทางตอบโต้ ต่อให้ร่างกายของยายหลัวมีรอยเขียวช้ำ ทุกคนก็คงคิดว่านางคงไปชนอะไรมาเอง หรือไม่ก็เป็นฝีมือของหลัวเหล่าฮั่น เพราะคนในตรอกต่างก็รู้ว่าหลัวเหล่าฮั่นชอบทุบตีภรรยาและลูกสะใภ้

ยายหลัวเดินกลับเข้าห้องด้วยความโกรธ นางเองก็ไม่กล้าไปด่าหลินซื่อ เพราะกลัวว่าจะถูกหลินซื่อตีอีก

นางนั่งอยู่ในห้อง คิดแล้วคิดอีก คิดจนแทบหัวแตกก็ยังคิดไม่ออกว่าเหตุใดลูกสะใภ้ถึงได้กล้าลงมือทุบตีนางขึ้นมาอย่างกะทันหัน?

หรือเป็นเพราะลูกสะใภ้รู้ว่านางคิดจะขายต้าหนิวไปหอคณิกา จึงลุกขึ้นมาต่อต้าน? หรือไม่ก็เป็นเพราะแม่นางสวี่เป็นคนยุยง?

ลูกสะใภ้ไปหาแม่นางสวี่มาเที่ยวหนึ่ง พอกลับมาก็ลงมือตีนาง นางจึงด่าทอสวี่ฉิ่นอวี้อยู่ในใจยกใหญ่ แต่ก็ไม่กล้าไปหาเรื่องสวี่ฉิ่นอวี้ถึงบ้านจริงๆ เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะหยิบมีดออกมาจัดการนาง

กว่าจะถึงมื้อเย็น หลัวต้าตุ้นกับพ่อของเขา หลัวเหล่าฮั่น ก็กลับมา