บทที่ 092

บทที่ 92

เมื่อคืนวาน หลินซื่อได้ยินแม่สามีพูดกับสามีของนาง หลัวต้าตุ้นว่า

“ต้าหนิวอายุครบเก้าขวบแล้ว อายุขนาดนี้เอาไปขายที่หอหม่านเซียงดีที่สุด เหล่าป้าหรือเจ้าของหอชอบเด็กสาววัยนี้มากที่สุด เพราะยังสามารถอบรมสั่งสอนได้ตามใจและว่านอนสอนง่าย โชคดีที่ต้าหนิวกับเอ้อร์หนิวหน้าตาเหมือนหลินซื่อ พอขายต้าหนิวไปก่อน ต้าหนิวหน้าตาสะอาดสะอ้านน่ารัก เครื่องหน้าก็ดูดี อย่างน้อยก็น่าจะขายได้สักสิบกว่าตำลึงเงิน รออีกไม่กี่ปี เอ้อร์หนิวถึงวัยแล้วค่อยขายเอ้อร์หนิวไปที่หอหม่านเซียงอีก แบบนี้ก็จะได้เงินถึงสามสิบตำลึงเงิน จากนั้นก็หย่าหลินซื่อเสีย แล้วช่วยเจ้าหาภรรยาที่สามารถมีลูกชายอ้วนจ้ำม่ำให้ได้ ต้าตุ้น เจ้าคิดว่าอย่างไร?”

หลัวต้าตุ้นพึมพำว่า “ถ้าเรื่องที่ข้าเอาต้าหนิวกับเอ้อร์หนิวไปขายที่หอหม่านเซียงแพร่ออกไปถึงหูเพื่อนบ้าน พวกเขาคงไม่เอาน้ำลายมารุมสาดใส่พวกเราจนจมหรือ?”