บทที่ 085

บทที่ 85

เสวี่ยซื่ออ่านจดหมายจบแล้ว ก็กล่าวขอบคุณหม่าเถียน ทั้งยังล้วงเงินเหรียญย่อยจำนวนหนึ่งออกมาจากตัว คิดจะมอบเป็นสินน้ำใจให้เขา

หม่าเถียนย่อมไม่ยอมรับ เขาลุกขึ้นแล้วกล่าวว่า “ฮูหยิน เรื่องนี้ไม่ได้ขอรับ จริงๆ แล้วแม่นางสวี่มอบสูตรเต้าหู้หมักในถังไม้ให้ข้าสูตรหนึ่ง รอข้ากลับไปจะให้ท่านแม่ลองทำดู ต่อไปก็จะทำเป็นการค้าเล็กๆ น้อยๆ สักอย่าง ไม่แน่ว่าอาจหาเงินได้ไม่น้อยเลย ดังนั้นต่อไปหากฮูหยินมีจดหมายอะไรที่ต้องการให้ข้านำไปส่งให้แม่นางสวี่ ก็เรียกใช้ข้าได้เต็มที่ แต่อย่าได้ให้เงินรางวัลข้าเด็ดขาด”

ความจริงในใจเขาคิดว่า เต้าหู้หมักในถังไม้นี้ หากแต่ละเดือนทำเงินเพิ่มได้สักหนึ่งหรือสองตำลึงก็นับว่าไม่เลวแล้ว เขาจะยังกล้ารับเงินรางวัลจากเสวี่ยซื่อได้อย่างไร

หลังจากหม่าเถียนพูดจบ เกรงว่าเสวี่ยซื่อจะยังคิดมอบเงินให้เขาอีก จึงรีบวิ่งออกไปทันที

เสวี่ยซื่อทั้งขำทั้งจนใจ

วันรุ่งขึ้น นางก็กลับไปบ้านเดิมของตนเองหนึ่งเที่ยว

บ้านเดิมของเสวี่ยซื่อก็อยู่ในเมืองหลวงเช่นกัน เพียงแต่ห่างจากจวนเต๋อชางโหวอยู่พอสมควร นั่งรถม้าต้องใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วยามจึงจะถึง