บทที่ 084

บทที่ 84

เงินหนึ่งร้อยห้าสิบตำลึงนี้ สวี่ฉิ่นอวี้รับเอาไว้ นางเองก็มีแผนการอย่างอื่นอยู่เช่นกัน

เงินหนึ่งร้อยห้าสิบตำลึงรวมกับเงินที่นางหามาได้เอง หากจะเปิดร้านอาหารก็เพียงพอแล้ว แต่เงินเท่านี้ยังไม่อาจซื้อหน้าร้านได้ ทำได้เพียงเช่าเท่านั้น ทางถนนเหนือ เพียงร้านหนึ่งคูหาที่พอจะทำการค้าเล็กๆ ได้ก็มีราคาเริ่มต้นถึงหนึ่งร้อยห้าสิบตำลึงเงินแล้ว หากคิดจะเปิดร้านอาหาร อย่างน้อยก็ต้องใช้ร้านขนาดหนึ่งถึงสองคูหา หากเป็นเรือนสองชั้น ราคาก็ยิ่งแพงขึ้นไปอีก ดังนั้นจึงทำได้เพียงเช่า แต่ด้วยเงินสองร้อยสิบตำลึง แม้แต่ร้านแถบถนนตะวันออกกับถนนตะวันตกก็ยังเช่าได้ ถึงเวลานั้นค่อยไปเลือกทำเลก็แล้วกัน ดูว่าจะเปิดร้านอาหารไว้ที่ใดจึงจะเหมาะสมที่สุด

ดังนั้นเงินหนึ่งร้อยห้าสิบตำลึงนี้ นางจะรับเอาไว้ก่อน รอจนเปิดร้านอาหารและเริ่มหาเงินได้แล้ว นางก็จะสามารถส่งเงินกลับไปให้บิดามารดาของเจ้าของร่างเดิมได้

รอให้หม่าเถียนกลับเมืองหลวง นางยังต้องฝากเขานำจดหมายกลับไปด้วย เพื่อบอกมารดาของเจ้าของร่างเดิมว่าอย่ารับงานปักอีก งานปักนั้นทำร้ายดวงตาอย่างมาก หากดูจากความเร็วในการเก็บเงินของเสวี่ยซื่อ เกรงว่านางคงปักผ้าอยู่ทั้งวันทั้งคืน หากยังทำงานปักเช่นนี้ต่อไป อีกหนึ่งถึงสองปี ดวงตาก็คงใช้การไม่ได้แล้ว

ช่างเถิด นางเขียนจดหมายสองฉบับเลยก็แล้วกัน ฉบับหนึ่งมอบให้บิดามารดาของเจ้าของร่างเดิม อีกฉบับมอบให้ครอบครัวท่านลุงฝ่ายมารดา