บทที่ 075

บทที่ 75

กุ้ยอี๋เหนียงถึงกับอดรู้สึกโชคดีไม่ได้ที่นางออกจากตระกูลเหวินมาแล้ว ไม่เช่นนั้น หากฝีมือทำอาหารของหลานสะใภ้ถูกตระกูลเหวินรู้เข้า จะไม่แย่หรอกหรือ

กุ้ยอี๋เหนียงไม่รู้ว่าตนเองนึกถึงเรื่องใดขึ้นมา จู่ๆ ก็เป็นกังวลขึ้นมา “ข้าออกจากตระกูลเหวินมาเพราะป่วยเป็นวัณโรค หากตระกูลเหวินรู้ว่ากิจการอาหารของอวี้เหนียงขายดี แล้วพูดว่าข้าป่วยเป็นวัณโรค จนทำให้ทุกคนไม่กล้าซื้ออาหารที่อวี้เหนียงทำอีก จะทำอย่างไร?”

หลี่ฉิ่นอวี้ยิ้มกล่าวว่า “ท่านยายไม่ต้องกังวล รอให้ยาจางหายไปหมดแล้ว ข้าจะบำรุงร่างกายท่านยายให้ขาวอวบสมบูรณ์ ใบหน้าแดงมีเลือดฝาด ถึงตอนนั้นจะมีตรงไหนเหมือนคนป่วยเป็นวัณโรคกัน? ทุกคนไม่ใช่คนตาบอด ย่อมแยกแยะได้เอง ต่อให้ตระกูลเหวินยืนกราน พวกเราก็ไม่ยอมรับ เพียงบอกว่าเป็นการวินิจฉัยผิดของหมอ ขอเพียงท่านยายดูแลร่างกายให้แข็งแรง พวกเราก็ไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว”

คนที่ป่วยเป็นวัณโรคจะมีร่างกายซูบผอมอย่างเห็นได้ชัด สีหน้าซีดเซียวไร้เลือดฝาด ขอเพียงบำรุงร่างกายของกุ้ยซื่อให้แข็งแรง ทุกคนย่อมมองออก

เรื่องแกล้งป่วยนี้ไม่มีทางยอมรับเด็ดขาด