บทที่ 076

บทที่ 76

กลิ่นนมและความหวานนี้เข้มข้นเหลือเกิน เพียงชั่วครู่เดียวไม่มีทางจางหายไปได้ สวี่อวิ๋นหลานจึงแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วเปลี่ยนเรื่องว่า “จือจือ เหตุใดจู่ๆ เจ้าถึงมาล่ะ? แล้วจะมีกลิ่นหอมอะไรที่ไหนกัน เป็นเจ้าหรือไม่ที่ระหว่างทางมากินอะไรมา กลิ่นถึงยังไม่จาง?”

“อยู่แต่บ้านน่าเบื่อจะตาย” หยางจือจือเดินไปนั่งบนเก้าอี้ไม้ไผ่ เก้าอี้ไม้ไผ่ถึงกับส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเมื่อรับน้ำหนัก นางถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “ข้าเลยออกมาหาเจ้าเล่น อวิ๋นหลาน เจ้าไม่รู้หรอกว่าหลายวันก่อนร่างกายข้าไม่สบาย แม่ข้าเชิญหมอมาตรวจ หมอบอกว่าข้าอ้วนเกินไปหน่อย แบบนี้ไม่ดี ต้องลดน้ำหนัก แม่ข้าช่วงนี้จึงคอยควบคุมให้ข้าลดน้ำหนัก ทุกวันให้กินแต่ผักต้ม ไม่มีเนื้อสัตว์แม้แต่นิดเดียว ข้าหิวจะตายอยู่แล้ว”

สวี่อวิ๋นหลานฟังแล้วทั้งสงสารทั้งรู้สึกผิด นางกินขนมปังไส้ครีมนมแสนอร่อยอยู่แท้ๆ ยังต้องโกหกจือจือว่าตนเองไม่ได้กินอะไรเลย