บทที่ 061

บทที่ 61

เมื่อเห็นกองเหรียญทองแดงบนโต๊ะ แม้แต่เผยเจียหนิงเองก็ยังอดรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้างไม่ได้

ยามนางเป็นองค์หญิง ในวังมีสมบัติล้ำค่ากองพะเนิน นางไม่เคยรู้สึกอะไรกับสิ่งเหล่านั้นเลย กลับดูแคลนคนที่ยอมก้มเอวให้แก่เงินทอง ทว่าบัดนี้นางเพิ่งเข้าใจว่า เงินที่หามาได้ด้วยกำลังของตนเองนั้นให้ความรู้สึกแตกต่างออกไปจริงๆ ทำให้นางเกิดความคิดอยากพึ่งพาตนเองหาเงินขึ้นมาเช่นกัน และอยากมีสิ่งที่ตนเองชอบทำเช่นเดียวกับพี่สะใภ้สี่ ทั้งยังสามารถหาเงินได้ด้วย

ที่จริงนางไม่ได้รังเกียจการเป็นแม่ครัว และไม่ได้รู้สึกว่าการช่วยพี่สะใภ้สี่ทำงานเหล่านี้เป็นเรื่องอะไร

แน่นอนว่าในตอนแรกนางอาจมีความคิดอยู่บ้าง รู้สึกว่าตนไม่เคยทำงานเช่นนี้มาก่อน จึงค่อนข้างเสียหน้า แต่พอทำมาได้เกือบหนึ่งเดือน ความคิดเล็กๆ น้อยๆ เหล่านั้นก็หายไปนานแล้ว

แต่สถานที่ที่นางสามารถช่วยพี่สะใภ้สี่ได้นั้นมีน้อยเกินไป อย่างมากก็ช่วยขอดเกล็ดปลาและขูดเนื้อปลาที่เหลือติดอยู่ตามก้างปลาเท่านั้น แม้แต่ฝีมือการแล่ปลาก็ยังไม่ดีพอ