บทที่ 062

บทที่ 62

ช่วงหลายวันต่อมา กิจการของสวี่ฉิ่นอวี้ดำเนินไปอย่างราบรื่น ไม่ว่าจะเป็นอาหารมื้อเช้าหรืออาหารมื้อเย็นที่ขายอยู่ที่บ้าน ล้วนขายหมดอย่างรวดเร็วแล้วเก็บแผงกลับทุกวัน

บัดนี้มีชาวบ้านจากตรอกไหลซีมาอุดหนุนซื้อปลามากขึ้น พวกเขาต่างถือกล่องใส่อาหารหรือยกหม้อดินมาซื้อ เมื่อขากลับระหว่างทางย่อมพบเจอคนอื่นบ้าง หากเป็นคนรู้จักกันก็ย่อมหยุดยืนพูดคุยเรื่องในครอบครัวกันสองสามประโยค ถามไถ่ว่าจะไปที่ใด กำลังจะไปทำอะไร และเรื่องจิปาถะต่างๆ

คนที่มาซื้ออาหารจากสวี่ฉิ่นอวี้ย่อมบอกว่า มาที่ตรอกกุ้ยฮวาเพื่อซื้อปลา และปลาที่นี่อร่อยเพียงใด

กล่าวโดยสรุป เพียงไม่กี่วันชื่อเสียงเรื่องฝีมือทำปลาของสวี่ฉิ่นอวี้ก็ค่อยๆ แพร่ออกไป อย่างน้อยคนในย่านถนนใต้ต่างรู้กันแล้วว่า ในตรอกกุ้ยฮวามีแม่นางน้อยผู้หนึ่งที่ทำปลาเป็น และปลาที่นางทำทั้งสดอร่อยไร้กลิ่นคาวดิน

บางคนเชื่อ บางคนกลับมีความคิดฝังรากเกี่ยวกับปลา คิดว่าปลามีกลิ่นคาวหนักและไม่อร่อย ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่มีทางอร่อยได้ มิฉะนั้นเหตุใดร้านตงไหลจวีจึงไม่มีพ่อครัวใหญ่ที่เชี่ยวชาญทำปลาเลยเล่า?

บางทีอาจเป็นเพราะผู้คนที่นี่มีความคิดฝังรากเกี่ยวกับปลาจริงๆ พ่อครัวในละแวกนี้จึงไม่ค่อยมีใครคิดค้นวิธีทำปลาให้อร่อยนัก

แต่ถึงจะมีคนอยากมาตรอกกุ้ยฮวาเพื่อลองซื้อปลาดู ก็ซื้อไม่ได้อยู่ดี

เพราะตอนนี้ปลาที่นางทำมีเพียงพอให้ชาวบ้านในตรอกกุ้ยฮวาและตรอกไหลซีซื้อเท่านั้น