บทที่ 060

บทที่ 60

สวี่ข่งมู่เองก็อดไม่ได้ที่จะมองแม่นางน้อยสวี่ด้วยสายตาชื่นชมขึ้นมาอีกหลายส่วน

เมื่อกลับถึงบ้าน สวี่ข่งมู่ก็วางกระดาษน้ำมันที่ถืออยู่ลงบนโต๊ะ

ภรรยาของเขา เซียงซื่อ เห็นดังนั้นก็ยิ้มถามว่า “นี่ท่านนำอะไรกลับมาหรือ?”

ระหว่างทางลูกชิ้นปลาถูกลมเย็นจนเย็นชืดไปหมดแล้ว กลิ่นหอมจึงลดลงไปไม่น้อย คนที่ประสาทรับกลิ่นไม่ดีนักย่อมยากที่จะได้กลิ่น

สวี่ข่งมู่จึงบอกว่า เมื่อหลายวันก่อนเขาเคยกินอาหารที่แม่นางน้อยผู้หนึ่งทำที่บ้านเซี่ยหยวนจือ รสชาติอร่อยมาก วันนี้จึงตั้งใจตามไปซื้อกลับมาให้คนในครอบครัวได้ลองชิม โดยไม่ได้พูดถึงเรื่องที่เขาไปบ้านตระกูลเผยเพื่อพบเผยเวยเสวี่ยน

เซียงซื่ออดไม่ได้ที่จะถามว่า “อร่อยถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”

“ฮูหยินลองชิมดูก็รู้เอง”

เซียงซื่อเรียกสาวใช้ตัวน้อยให้นำตะเกียบไม้มาคู่หนึ่ง คีบลูกชิ้นปลาขึ้นมาหนึ่งลูก แม้จะเย็นไปบ้าง แต่ต่อให้ลูกชิ้นปลาเย็นชืดก็ไม่มีกลิ่นคาวแม้แต่น้อย ทั้งสดอร่อยและเหนียวนุ่มเด้งฟัน

เซียงซื่อกล่าวอย่างประหลาดใจว่า “อร่อยจริงๆ เช่นนั้นราคาคงไม่ถูกกระมัง?”