บทที่ 047

บทที่ 47

ยิ่งกว่านั้น หญิงชราคนนี้เอาแต่ร้องไห้โวยวาย หากเป็นห่วงหลานสาวจริง เหตุใดถึงไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียว?

เรื่องนี้หม่าเถียนเข้าใจผิดไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้ผิดทั้งหมด ใบไม้ทองห้าใบที่อยู่กับสวี่ฉิ่นอวี้นั้น เป็นเงินที่เรือนรองรวบรวมทรัพย์สินทั้งหมดเพื่อหามาให้ ส่วนที่คาดหน้าผากเพียงชิ้นเดียวของหญิงชราก็มีราคาหลายสิบตำลึง และนางเองก็ไม่ได้ใส่ใจหลานสาวคนนี้แม้แต่น้อยจริงๆ

หม่าเถียนกล่าวว่า “แม่นางสวี่ลำบากไม่น้อยตลอดทาง แม้แต่โจ๊กข้าวจิงหมี่ธรรมดาก็ยังไม่มีจะกิน ทั้งยังล้มป่วยมาตลอดทาง แต่ยังดีที่นางอดทนผ่านมันมาได้ และเดินทางมาถึงเมืองเหราโจวอย่างปลอดภัยแล้ว”