บทที่ 045

บทที่ 45

สตรีผู้นี้ดูจากรูปร่างหน้าตาแล้วน่าจะอายุราวสามสิบกว่าปี ดวงตาหลบเลี่ยง ท่าทางหวาดกลัวและหดหู่ ใบหน้าครึ่งหนึ่งยังมีรอยบวมแดง หางตาก็มีรอยฟกช้ำกับรอยเล็บ ดูอย่างไรก็เหมือนเพิ่งถูกคนทุบตีมา

ในใจของสวี่ฉิ่นอวี้พอจะเดาได้แล้วว่าสตรีผู้นี้เป็นใคร เมื่อครู่นางเห็นอีกฝ่ายเดินมาจากท้ายตรอก น่าจะเป็นลูกสะใภ้ของยายหลัว

มีสตรีคนหนึ่งเห็นดังนั้นก็รีบตะโกนขึ้นว่า “หลินซื่อ เป็นอะไรไป? แม่สามีของเจ้าไม่ได้บอกหรือว่า ปลาที่แม่นางสวี่ทำไม่อร่อย เมื่อวานยังมาถึงบ้านหาเรื่องถึงสองรอบ เพียงเพื่อจะเอาเงินแปดอีแปะคืน แม่นางไม่ได้พูดอะไรสักคำ แถมยังคืนเงินให้พวกเจ้ากินของฟรีอีก นี่ติดใจกินของฟรีแล้วหรือ? วันนี้ใช้เจ้าให้มาซื้อปลา พรุ่งนี้ก็กลับมาขอเงินคืนอีก วันมะรืนก็ใช้ลูกสาวสองคนของเจ้ามาซื้ออีกหรือ? ทำไม ครอบครัวพวกเจ้าจะไม่เหลือยางอายกันแล้วหรือ?”

เพื่อนบ้านในละแวกนี้ต่างก็รู้ว่าหลินซื่อน่าสงสาร และรู้ดีว่านางใช้ชีวิตอยู่ในตระกูลหลัวอย่างไร