กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 107 วาสนาพบพานยามบ่าย: ปริศนาของขุนนางน้อย
ในยามบ่ายอันเงียบสงัดราวกับถูกกาลเวลาลืมเลือน แสงแดดอุ่นฉาบเส้นสีทอง ลอดผ่านรอยแยกของหน้าต่างแล้วโปรยลงในห้องหนังสือของไท่สื่อท่านนิรนามทีละสาย เงาแสงด่างพร้อยบนพื้นและผนังภายในห้องดูคล้ายภาพวาดที่ธรรมชาติรังสรรค์ ก่อเกิดรัศมีจาง ๆ ราวภาพฝัน ม่านบางลึกลับและสงบร่มเย็นปกคลุมห้องหนังสือทั้งห้องไว้