เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 106 การเดินทางพิสดารระหว่างหยินหยางของเกิ่งสือปา กับสายใยในโลกมนุษย์
ณ มุมหนึ่งของซินเฉิง มีคนธรรมดาผู้หนึ่งชื่อเกิ่งสือปาอาศัยอยู่ บัดนี้เขาถูกโรคร้ายฉุดลากจนจวนเจียนถึงขอบเหวแห่งความตาย ร่างกายอ่อนแอยิ่ง ทุกครั้งที่หายใจล้วนคล้ายกำลังต่อสู้อย่างยากลำบากกับมัจจุราช เขารู้ดีว่าเปลวชีวิตของตนใกล้มอดดับ แสงสุดท้ายริบหรี่จนแทบไม่อาจประคองไว้ได้
ในวาระสุดท้ายนี้ เกิ่งสือปาฝืนเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย มองภรรยาผู้เฝ้าอยู่ข้างเตียงด้วยสีหน้าเศร้าหมอง แล้วเอ่ยเสียงแผ่วเบาแต่แฝงความเด็ดเดี่ยวว่า “เวลาอำลากันชั่วนิรันดร์คงเหลืออีกไม่กี่ชั่วยามแล้ว หลังข้าตายไป เจ้าจะครองม่ายหรือแต่งงานใหม่ ก็แล้วแต่เจ้าตัดสินใจ ลองบอกความคิดของเจ้ามาเถิด” ทว่าภรรยาเพียงก้มหน้าเงียบ ริมฝีปากที่เม้มแน่นราวกับปิดผนึกเรื่องราวในใจทั้งหมดไว้