เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 105 ความรักพิศวงในฝันของบัณฑิตแห่งเฟิ่งหยาง
บนผืนดินเก่าแก่แห่งเฟิ่งหยาง เคยมีบัณฑิตผู้หนึ่งมุ่งใจสู่แดนไกล ใฝ่ฝันถึงโลกกว้าง เขามีรูปร่างสูงสง่า สวมเสื้อคลุมสีครามที่พลิ้วไหวเบา ๆ ในสายลม แบกหีบหนังสือซึ่งบรรจุคัมภีร์และตำราต่าง ๆ ไว้เต็ม ในยามรุ่งอรุณ เขายืนส่งภรรยาอยู่หน้าบ้านก่อนออกเดินทาง สายตาเปี่ยมด้วยความอ่อนโยนและอาลัย เขากล่าวกับภรรยาเบา ๆ ว่า “ฮูหยิน คราวนี้ข้าต้องเดินทางไกล ผ่านภูเขาและสายน้ำมากมาย แต่ไม่เกินครึ่งปีข้าต้องกลับมาแน่ เจ้าอยู่บ้านรออย่างสบายใจเถิด” ภรรยามีน้ำตาคลอในดวงตาเปี่ยมรัก นางพยักหน้าเบา ๆ แววตาเต็มไปด้วยความอาลัยและห่วงใยสามี คล้ายอยากสลักภาพร่างของเขาไว้ในใจให้ลึกซึ้งด้วยสายตาคู่นี้
กาลเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วราวม้าขาวควบผ่านช่องประตู ช่วงเวลากว่าสิบเดือนล่วงเลยไปอย่างเงียบงัน ท่ามกลางการเฝ้ารอของภรรยาวันแล้ววันเล่า ทว่านางก็ยังไม่ได้ข่าวคราวจากสามีแม้แต่น้อย นางเฝ้าอยู่หน้าประตูทุกวัน ตั้งแต่ฟ้าสางจนตะวันลับ สายตาจับจ้องไปยังทิศทางที่สามีจากไปเสมอ ความคิดถึงปั่นป่วนในใจราวคลื่นน้ำเชี่ยว ความปรารถนาอันเร่งร้อนที่จะได้ต้อนรับสามีกลับบ้านงอกงามขึ้นดุจหญ้าป่าผลิใบในฤดูใบไม้ผลิ รุนแรงยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบกลืนกินนาง