เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 6 รักลิขิตในภาพฝาผนัง
ณ เจียงซี มีชายชื่อเมิ่งหลงถาน เขากับสหายเซี่ยวเหลียนจูเดินเที่ยวอยู่ในเมืองหลวง วันหนึ่งทั้งสองบังเอิญเข้าไปในวัดเก่าแห่งหนึ่ง
เมื่อมองจากด้านนอก วัดนี้ไม่สะดุดตาเลยสักนิด คล้ายผู้เฒ่าที่สวมอาภรณ์เรียบง่าย ยืนสงบนิ่งอยู่ตรงนั้น พอเดินเข้าไป ภายในมีทั้งโถงวิหารและห้องปฏิบัติธรรม ทว่าอาคารเหล่านี้คับแคบ ไม่โอ่อ่าสง่างาม วัดกว้างใหญ่มีพระชราอาศัยอยู่เพียงรูปเดียว ราวกับที่นี่เป็นมุมหนึ่งที่โลกภายนอกหลงลืม
พระชรากำลังนั่งสมาธิหลับตาอยู่ในห้องปฏิบัติธรรม พลันได้ยินเสียงฝีเท้า จึงลืมตาขึ้นเห็นแขกเข้ามา ก็รีบลุกขึ้นจัดจีวรยับย่นของตนให้เรียบร้อย ใบหน้าเหี่ยวย่นฉายแววประหลาดใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแย้มยิ้มต้อนรับอย่างอบอุ่น แล้วก้าวฉับ ๆ ออกมาต้อนรับ พลางกล่าวไม่หยุดว่า “อมิตาภพุทธ ยินดีต้อนรับท่านทั้งสอง เชิญเข้ามาด้านใน” กล่าวจบก็พาทั้งสองเดินชมวัดอย่างกระตือรือร้น