เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 5 คนตัวจิ๋วสองคนในดวงตา
ในเมืองฉางอานอันคึกคัก มีบัณฑิตคนหนึ่งชื่อฟางต้ง เขาพอมีพรสวรรค์ทางวิชาความรู้ แต่งความเรียงได้ดีและประพันธ์บทกวีได้ไพเราะ นับว่ามีชื่อเสียงอยู่บ้างในท้องถิ่น ผู้คนมักชื่นชมความสามารถของเขา ทว่าในนิสัยกลับมีข้อเสียเล็ก ๆ ที่ชวนให้คนจนใจ นั่นคือความประพฤติเหลาะแหละ เขาประหนึ่งม้าหลุดบังเหียน ไม่ใส่ใจธรรมเนียมและกฎเกณฑ์แม้แต่น้อย เหยียบย่ำหลักพื้นฐานในการปฏิบัติตนกับผู้อื่นตามใจชอบ
ปกติเพียงเขาเดินอยู่บนถนน หากเห็นหญิงงาม ความเจ้าชู้ของเขาก็ลุกโชนขึ้นมาราวกับไฟถูกจุด “พรึ่บ” เดียวก็ปะทุขึ้น เขามักอดใจไม่ไหว ตามติดนางไปเหมือนแมลงวันที่จ้องเนื้อ สายตาคู่นั้นราวกับติดอยู่บนร่างหญิงสาว คอยกวาดมองขึ้นลงอย่างไม่หยุดหย่อน แววตาโจ่งแจ้งไม่สนความรู้สึกของผู้อื่น ทั้งไม่คำนึงถึงภาพลักษณ์สำรวมของผู้เป็นบัณฑิต เผยความเหลาะแหละของตนออกมาอย่างเต็มที่