กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 7 ภูตภูเขามาแล้ว
ซุนไท่ไป๋เคยเล่าเรื่องหนึ่ง เรื่องนั้นราวกับถั่วประหลาดรสพิสดารที่เปี่ยมมนตร์ขลัง พอเข้าปาก รสชาติแปลกใหม่ก็ระเบิดซ่านบนปลายลิ้น ทำให้ผู้ฟังลืมไม่ลงไปอีกนาน
ทวดของเขาเคยไปอ่านหนังสืออยู่ที่วัดหลิ่วโกวบนเขาหนานซาน เขาหนานซานเป็นสถานที่พิศวงและลึกลับจริง ๆ ปกติราวกับถูกม่านหมอกบางแห่งความลี้ลับปกคลุมไว้ ต้นไม้บนเขาเขียวชอุ่ม กิ่งก้านใบหนาทึบ ลำต้นใหญ่โตกับกิ่งใบที่ไขว้สลับกันดูราวกับฝูงอสูรร้ายที่ชูเขี้ยวกางเล็บ ต่อให้เดินเข้าไปกลางวันแสก ๆ ก็ยังรู้สึกวังเวง คล้ายมีดวงตานับไม่ถ้วนแอบจับจ้องจากความมืด พร้อมเงาจาง ๆ ที่เลือนหายอยู่ตามพุ่มไม้