เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 4 ผีที่พ่นน้ำได้
ณ ไหลหยาง มีชายผู้หนึ่งชื่อซ่งอวี้ซู ในเวลานั้นเขารับราชการเป็นขุนนางกรมตำแหน่งสำคัญอยู่ในเมืองหลวง เพื่อให้สะดวกต่อการจัดการงานราชการอันยุ่งวุ่นวายและการใช้ชีวิตประจำวัน เขาจึงหาเรือนหลังหนึ่งเช่าไว้ในเมืองหลวง เรือนหลังนี้ช่างเป็นสถานที่ชวนขนหัวลุกยิ่งนัก ทั้งรกร้างและเงียบเหงา ราวกับเป็นมุมหนึ่ง ณ ขอบโลกที่กาลเวลาลืมเลือนไป หรือคล้ายซากปรักหักพังที่ถูกพลังมืดกัดกร่อน
รอบเรือนมีหญ้ารกขึ้นตามใจ มันพันเกี่ยวกัน บางต้นสูงเกินเข่าคน ส่งเสียงสวบสาบเมื่อสายลมพัด ราวกับภูตผีที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดกำลังกระซิบ ผนังเรือนแตกร้าวด่างพร้อย ร่องรอยกาลเวลาฝังลึกอยู่บนนั้น ปูนผนังหลุดร่อนเป็นแผ่น เผยให้เห็นอิฐสีหม่นด้านใน บนอิฐเหล่านั้นยังพอมองเห็นลวดลายประหลาด คล้ายอักขระคาถาโบราณ แผ่กลิ่นอายเย็นเยียบ ราวกับทุกซอกทุกมุมและอิฐทุกก้อนซ่อนความลับน่าสะพรึงที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ไว้มากมาย