เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
น้ำเสียงร้อนรนของผู้นำทางดึงดูดความสนใจของหลางหวนและไป๋อวี่ในห้อง ทั้งสองรีบเข้ามาล้อมดูทันที
“ที่รัก ใครโทรหาเธอ?”
ไป๋อวี่โน้มศีรษะเข้าไปใกล้ไหล่ของซูชีเฉี่ยน จนกระทั่งเธอยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากส่งสัญญาณให้ทั้งสองเงียบ
“เฉี่ยนเฉี่ยน ฉันเวียนหัวมาก… ที่นี่มืดเหลือเกิน… หนาวมาก…”
เสียงขาด ๆ หาย ๆ ของโนซาดังมาจากปลายสาย น้ำเสียงของเขาแหบพร่าอย่างหนัก ทันใดนั้นก็มีเสียงตุ้บดังขึ้น แล้วเสียงของโนซาก็หายไป
หัวใจของซูชีเฉี่ยนพลันเต้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ เธอเอ่ยถามอย่างร้อนรนหลายครั้ง
“โนซา? โนซา??”
หลางหวนกับไป๋อวี่แทบไม่มีความประทับใจต่อโนซา อย่างไรเสียโนซาก็อยู่เขตหนึ่งเป็นเวลานาน นอกจากเฮยอวี่กับหานเซียวที่เคยพบเขาตอนการซ้อมรบแล้ว คนอื่น ๆ ก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขามีตัวตนอยู่
หลางหวนถามด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ “ซูซู โนซาคือใคร?”
ซูชีเฉี่ยนเป็นห่วงว่าโนซาจะเกิดเรื่อง จึงลุกพรวดจากโซฟาแล้วรีบสวมเสื้อไหมพรม