กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ทันใดนั้น เฮยอวี่ก็เงยหน้าขึ้น ความต้องการที่ปั่นป่วนอยู่ในดวงตาราวกับลมกรรโชกและฝนกระหน่ำ เขาอดทนอย่างใจเย็นและค่อย ๆ โน้มน้าวเธออย่างอ่อนโยน
“ที่รัก…”
ซูชีเฉี่ยนพยายามดึงสติกลับมาอย่างยากลำบาก “เป็นอะไรไป”
เฮยอวี่วางมือที่เอวของเธอ บนเก้าอี้ที่แสนสบาย ร่างกายใหญ่โตของชายหนุ่มแทบจะกลบฝังและกลืนกินเธอ เงาที่ทอดลงมาจากเหนือศีรษะของเขาปกคลุม โอบล้อม และรัดเธอไว้ เธอช่างเล็กบอบบางและอ่อนนุ่มเหลือเกิน
ทำให้คนอดรู้สึกอยากขยี้เธอให้แหลกไม่ได้
มุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอันตราย เขาใช้ดวงตาที่เต็มไปด้วยอารมณ์หลอกล่อเธอ แล้วแนบปากกระซิบเบา ๆ ข้างหูของเธอ
“ขึ้นมานั่งสิ”
น้ำเสียงแหบพร่าถูไถอยู่ที่ติ่งหูของเธอไม่หยุด
“ขยับเอง…”
…..