ตอนที่ 106 เจ้าตัวน่าสงสารไร้บ้าน

ในวินาทีที่เธอล้มลง ชายที่อยู่หน้าลิฟต์หยุดฝีเท้าลงโดยไม่รู้ตัว

ซูชีเฉี่ยนไม่รู้ว่าตัวเองหมดสติไปนานเท่าไร

ในความฝัน เธอเดินเท้าเปล่าอยู่บนถนนที่มองไม่เห็นปลายทาง

ถนนสายนี้มืดมิดและอึมครึม ถูกปกคลุมด้วยหมอกหนา แถมยังเต็มไปด้วยหนาม

ในอ้อมแขนของเธอมีเจ้าหมีน้อยสีเทาหม่นที่คุณน้ามาร์กาเร็ตช่วยเลือกมาจากของเก่าที่ผู้คนบริจาคให้

เธอไม่เข้าใจว่าตัวเองหลงทางได้อย่างไร

ที่นี่ไม่ใช่ทางกลับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเลย

เธอเดินมาถึงที่ไหนแล้ว?

สภาพแวดล้อมน่าขนลุก ลมกลางคืนหนาวเสียดกระดูก ทัศนวิสัยมืดสลัว…หัวใจของเธอเต้นตึกตักอย่างควบคุมไม่ได้ สีหน้าของความกลัวแผ่ขยายอยู่บนใบหน้าอย่างไม่สิ้นสุด