เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 240 คันศรฟ้าดิน เทพธิดาสือจี
“เด็กน้อย ข้าคืออาจารย์ของเจ้า!” ไท่อี่เจินเหรินลูบหัวนาจาเบา ๆ แล้วคิดจะรับนาจาเป็นศิษย์ทันที
“ข้าไม่เอา!
จริงสิ ท่านแม่ข้าเล่า?” นาจาเท้าเปล่าเดินตามหาท่านแม่ไปทั่ว
“เช่นนั้นข้าพาเจ้าไปหาท่านแม่ก่อน” หากคิดผูกกรรมสัมพันธ์ด้วยความเป็นอาจารย์ศิษย์ ขั้นแรกต้องได้รับการยอมรับจากนาจา เมื่อนาจาไม่ยินยอม ไท่อี่เจินเหรินก็ทำได้เพียงเอาใจนาจา
แต่ยังไม่ทันออกเดินทาง ก็เห็นฮูหยินอินตามหาเข้ามาแล้ว
“ฮูหยิน สายน้ำเชี่ยวเพียงนี้ ก้อนเนื้อคงถูกพัดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ตามหาก็ไม่มีประโยชน์” หลี่จิ้งเดินตามหลังฮูหยินอิน คอยเกลี้ยกล่อมไม่ให้นางตามหาอีก
“หลี่จิ้ง วันนี้ถ้าหาลูกไม่พบ ข้าจะตายให้เจ้าดู!” ฮูหยินอินตวาดใส่หลี่จิ้ง แล้วรีบตามมาถึง
ทันทีที่เห็นนาจา ฮูหยินอินก็นิ่งงัน ก่อนพุ่งตรงไปหาเขา
“ลูกแม่!” ในฐานะมารดา จะจำบุตรชายของตนไม่ได้ได้อย่างไร เพียงมองแวบเดียว