เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 239 นาจาลูกกลอนมาร
“สวะ” พระศิวะชำเลืองมองจุดฝีเย็บอีกครั้ง ก่อนยกขาเตะใส่จุดฝีเย็บของไท่อี่เจินเหรินอย่างแรง แล้วมองเขากลายเป็นแสงสายธารหายลับไปบนขอบฟ้า
“พระศิวะ เจ้ามือหนักเกินไปหรือไม่?” ขณะที่พระศิวะกำลังจะหันกลับไปหาเสินกงเป้า เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“บรรพ…บรรพจารย์มาร…ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร?” เมื่อได้ยินเสียง พระศิวะก็รีบหันกลับไป
พอหันมา พระศิวะก็ผงะตกใจ เพราะหลัวโหวปรากฏตัวขึ้นจริง ๆ
“ในเมื่อเป็นศิษย์ของข้า ข้าก็ย่อมต้องมาดูสักหน่อย
ส่งหลิงจู๋จื่อมาให้ข้า ข้าจะทำให้ต้นกำเนิดของมันแปดเปื้อน แล้วใช้โลหิตแก่นแท้เปลี่ยนแก่นกำเนิด ผลลัพธ์น่าจะดียิ่งขึ้น” ตอนพระศิวะเก็บหลิงจู๋จื่อ หลัวโหวเห็นเข้าพอดี จึงรู้สึกว่าหลิงจู๋จื่อไม่ธรรมดา
“เจ้าค่ะ” พระศิวะยกมือสะบัด นำหลิงจู๋จื่อออกมา
“ส่งห่วงฟ้าดิน หอกปลายเพลิง แพรคลุมฟ้าปั่นป่วน และกงล้อวายุอัคคีให้บรรพจารย์มารผู้นี้ก่อน เจ้ากลับไปได้แล้ว” หลัวโหวรับหลิงจู๋จื่อมา แล้วส่งสัญญาณให้พระศิวะกลับไป ปล่อยให้เขาจัดการเอง