เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 147 หงจวินสะดุ้งตกใจ
“มรรคานี้คือกองทัพ และเป็นมรรคายุทธ์ด้วย” ทันทีที่จินหลิงเซิ่งหมู่ปรากฏ ซื่อตี้ แม่ทัพใหญ่ก็จับจ้องนางทันที
ชั่วพริบตา เจตจำนงแห่งศึกอันไร้สิ้นสุดก็ระเบิดออก จิตสังหารแผ่คลุม สะเทือนทั่วสารทิศ
“ดูท่าคงยั้งมือไม่ได้แล้ว” เมื่อสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของซื่อตี้ แม่ทัพใหญ่ จินหลิงเซิ่งหมู่จะกล้าซ่อนฝีมือไว้อีกได้อย่างไร ต่างพากันนำสมบัติวิเศษออกมา
อย่างแรกคือรถเจ็ดกลิ่น สมบัติวิเศษชิ้นนี้รวดเร็วยิ่ง ไม่ว่าจะใช้ป้องกันหรือโจมตีก็ล้วนยอดเยี่ยม
ต่อมาคือหรูอี้มังกรพยัคฆ์ ใช้เป็นอาวุธก็ได้ ทั้งยังเสริมพลังรบได้ด้วย
ส่วนหอคอยสี่สัญลักษณ์นั้นใช้ป้องกันโดยเฉพาะ
กลับกัน กระบี่ทองเหินใช้ลอบโจมตี
“สู้!” แขนของซื่อตี้ แม่ทัพใหญ่สั่นไหว หอกยาวสีดำสนิทเล่มหนึ่งก็ปรากฏในมือ เมื่อปลายหอกสั่นสะเทือน เขาก็ชิงโจมตีก่อน
“หอกสังหารเทพ…ไม่ถูก ไม่ใช่หอกสังหารเทพ แค่รูปลักษณ์คล้ายกัน…ไม่ถูก บนนั้นมีอักขระของหอกสังหารเทพ…ประหลาดจริง เหตุใดจึงมีอักขระของกระบี่สังหารเซียนด้วย…ตกลงหอกเล่มนี้เป็นอะไรกันแน่?” เมื่อเห็นหอกของซื่อตี้ แม่ทัพใหญ่ หงจวินก็อดอุทานด้วยความตกใจไม่ได้