เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 119 มนุษย์ 1 คน สุนัข 1 ตัว คางคก 1 ตัว
“เหตุใดข้าต้องขัดขืนด้วย? ข้าคือเทพมารแห่งวาสนานะ!” เทพมารแห่งวาสนาจ้องเทพมารทำลายล้าง ไม่เข้าใจว่าเหตุใดตนต้องขัดขืน
“เขา… ให้เจ้าบำเพ็ญเคล็ดวิชาของเผ่ามนุษย์ รับศรัทธาธูปเทียนของเผ่ามนุษย์ เป็นสุนัขรับใช้เผ่ามนุษย์… แค่ก ๆ ๆ เป็นทาสรับใช้เผ่ามนุษย์” เทพมารทำลายล้างชี้อุ้งเท้าไปยังเย่ฉงเหริน จ้องเทพมารแห่งวาสนา แล้วตะโกนซักถามเสียงดัง
“เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าร่างเดิมของข้าคือคางคก 3 ขา
ข้าคือเทพมารแห่งวาสนา จำต้องพึ่งพาสรรพชีวิตผู้มีชะตาวาสนามหาศาลสักผู้หนึ่ง ชะตาวาสนาบนตัวเขาน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก ข้าติดตามเขาแล้วมีปัญหาอันใดหรือ?” สำหรับเทพมารแห่งวาสนา เขาจำต้องพึ่งพาผู้แข็งแกร่งจริง ๆ หากไม่ได้รับการหล่อเลี้ยงจากชะตาวาสนา ก็ยากจะประสบความสำเร็จ
การบำเพ็ญของเทพมารแห่งวาสนาเกี่ยวพันกับชะตาวาสนาอยู่แล้ว
เมื่อพึ่งพาผู้มีชะตาวาสนายิ่งใหญ่ เทพมารแห่งวาสนาย่อมเกื้อหนุนให้อีกฝ่ายก้าวหน้าไปพร้อมกัน ทำให้ชะตาวาสนาแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ
เรื่องดีเช่นนี้ เหตุใดเทพมารแห่งวาสนาต้องปฏิเสธ?
ส่วนฐานะใหม่… เทพมารแห่งวาสนายิ่งไม่ใส่ใจ