เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 120 มรดกเทพมาร
นับตั้งแต่รู้ความลับของเทพมารโกลาหล เย่ฉงเหรินก็เริ่มวางแผนแล้ว
ช่วยไม่ได้ สิ่งเหล่านี้เป็นตัวแทนของมหามรรคา เป็นสิ่งที่เย่ฉงเหรินต้องการที่สุด
“ไม่มี… สิ่งที่เจ้าว่านั่น ข้าจะมีได้อย่างไร ข้าพาเข้าสู่วัฏสงสารไปหมดแล้ว” เมื่อได้ยินคำพูดของเย่ฉงเหริน ร่างเทพมารทำลายล้างก็สะท้าน ปฏิเสธหัวเด็ดตีนขาด
ล้อเล่นหรือ เขาจะยอมรับได้อย่างไร นี่คือทุนรอนที่จะทำให้เขาผงาดขึ้น เป็นสิ่งที่เตรียมไว้เป็นทางถอยของตนเอง ย่อมไม่ยอมรับอยู่แล้ว
“เช่นนั้นหรือ? เสี่ยวเฮย พาข้าไปหาที่ที่เจ้าซ่อนรากฐานสั่งสมไว้” เทพมารทำลายล้างเป็นเพียงสุนัขของเย่ฉงเหริน คำสั่งของเย่ฉงเหริน เขาย่อมปฏิบัติตามอย่างครบถ้วน
“จักรพรรดิสุ่ย เจ้ารังแกสุนัขเกินไปแล้ว… โฮ่ง ๆ ๆ… บัดซบ รากฐานสั่งสมของข้า” เมื่อได้ยินคำสั่งของเย่ฉงเหริน เทพมารทำลายล้างก็คำรามลั่น พยายามควบคุมร่างกายตนเอง
แต่เทพมารทำลายล้างควบคุมไม่ได้เลย เพราะการเชื่อฟังกลายเป็นสัญชาตญาณไปแล้ว
เช่นนี้เอง เทพมารทำลายล้างจึงพาเย่ฉงเหรินมุ่งหน้าไปตลอดทาง ข้ามผ่านขุนเขา สุดท้ายมาปรากฏตัวในเขตทะเลแห่งหนึ่ง