เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 101 อานุภาพตกค้างจากฟ้าถล่ม ยุคสามราชันบรรพกาล
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ภายหน้าต้องเรียนรู้ที่จะเก็บตัวเสียแล้ว... สหายเต๋าอวิ๋น มหากัลป์หายนะแห่งเผ่าพ่อมดและอสูรมิใช่มหากัลป์หายนะครั้งสุดท้ายอย่างแน่นอน พวกเราซุ่มรอไปก่อน ทุ่มเทพัฒนาเผ่ามนุษย์ให้เต็มที่ เมื่อมหากัลป์หายนะครั้งถัดไปมาถึง พวกเราค่อยโต้กลับเต็มกำลัง” หลังเข้าใจสถานการณ์ของหงอวิ๋น เย่ฉงเหรินก็อารมณ์ดีขึ้นมาก ทั้งยังเฝ้ารออนาคตอย่างยิ่ง
ในช่วงเวลาถัดจากนี้ เผ่ามนุษย์ต้องซ่อนเร้นกำลัง รอผ่านช่วงเปลี่ยนผ่านของยุคสามราชันบรรพกาลและห้าจักรพรรดิ
ส่วนเย่ฉงเหรินจะใช้ช่วงเวลานี้บำเพ็ญ ยกระดับรากฐานสั่งสมให้ถึงขีดสุด เมื่อมหากัลป์หายนะครั้งถัดไปปรากฏ เย่ฉงเหรินจะบรรลุขั้นปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์ในคราวเดียว
แต่ครั้งนั้นก็จะเป็นโอกาสสุดท้ายของเย่ฉงเหรินเช่นกัน หากบรรลุขั้นปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้ ก็จะไม่มีโอกาสอีกแล้ว
“จักรพรรดิสุ่ย แล้วเจ้าเล่า?” สถานการณ์ฝั่งหงอวิ๋นอยู่ในการควบคุม เขาเปี่ยมด้วยความมั่นใจต่ออนาคต ย่อมต้องถามถึงสถานการณ์ของเย่ฉงเหรินบ้าง
“ข้าทะลวงถึงขั้นปลายหุนหยวนจินเซียนแล้ว ขาดอีกเพียงนิดเดียวก็จะทะลวงถึงขั้นสูงสุดเซียนทองฮุ่นหยวน