เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 92 ปิดด่านในตำหนักไท่อิน
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จ ตงหวงไท่อีก็โบกมือส่งสัญญาณให้ทุกคนออกเดินทาง
“เขา…นี่คิดจะกักขังพวกเราหรือ?” หลังตงหวงไท่อีจากไป แววตาฉางซีเต็มไปด้วยความผิดหวัง และยิ่งเชื่อมั่นในข้อสันนิษฐานก่อนหน้านี้
แต่พวกนางจะรู้ได้อย่างไรว่า ตงหวงไท่อีไม่ได้คิดกักขังพวกนางเลย เขาเพียงไม่อยากให้พวกนางไปตายจริง ๆ
ตอนหงจวินแสดงธรรมมรรคา กำลังของฉางซีกับซีเหอยังพอใช้ได้ แต่ตอนนี้กลับไม่เพียงพออย่างสิ้นเชิง
ตี้จวิ้นตายแล้ว ตงหวงไท่อีไม่เหลือญาติพี่น้อง ตอนนี้ก็เหลือเพียงดวงจันทร์สิบสองดวง
ตงหวงไท่อีไม่อยากให้ฉางซีกับซีเหอตาย
ตามความคิดของตงหวงไท่อี เขาจะลอบสังหารบรรพชนพ่อมดสักสองสามคนก่อน แล้วค่อยเปิดฉากโจมตีครั้งใหญ่
แต่จากสถานการณ์ตอนนี้ เขาไม่มีทางเลือก ได้แต่ลงมือ
“ต่ำช้าไร้ยางอาย นึกว่าเขาจะไปโจมตีเผ่าพ่อมดจริง ๆ ที่แท้ก็แค่แสดงละคร อสูรร้ายแห่งโกลาหลพวกนี้ไม่ได้จากไปเลย แต่กักขังพวกเราไว้ต่างหาก” ซีเหอก็โกรธแค้นอย่างยิ่ง รู้สึกว่าตงหวงไท่อีน่ารังเกียจเกินไป