เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 18 นักพรตเจี่ยอิ่นและจุ่นถีแฝงตัวในเผ่ามนุษย์
“คารวะจักรพรรดิสุ่ย” เย่ซุ่ยเหรินเดินทางมาถึง ตอนที่นักพรตเจี่ยอิ่นกับนักพรตจุ่นถีกำลังวางแผนการชั่วร้าย
เผ่าที่ซื่อตี้พิชิตได้ในคราวนี้ ได้แก่ เผ่าเพ่ยหลัว เผ่าต้าถิง และเผ่าเฮ่อโถว เช่นเดียวกับครั้งก่อน เมื่อมาถึงพวกเขาก็จัดเนื้อให้กินหนึ่งมื้อ เปิดโอกาสให้ทุกคนได้กินจนอิ่ม
“สองคนนี้มีปัญหา” เย่ซุ่ยเหรินกวาดตามองทุกคน สายตาหยุดอยู่ที่นักพรตเจี่ยอิ่นกับนักพรตจุ่นถีชั่วขณะ ก่อนขมวดคิ้วทันที
ความรู้สึกนี้ช่างประหลาด คล้ายออกจากบ้านแล้วเผลอเหยียบขี้สุนัข เป็นความรู้สึกน่าขยะแขยงที่อธิบายไม่ถูก
เย่ซุ่ยเหรินลองตรวจสอบพลังบำเพ็ญของนักพรตเจี่ยอิ่นกับนักพรตจุ่นถี แล้วต้องตกตะลึงเมื่อพบว่าตนมองไม่ออก
เย่ซุ่ยเหรินไม่เคยลืมว่าที่นี่คือโลกบรรพกาล ในโลกหงฮวง สิ่งที่มีไม่ขาดคือยอดฝีมือ ไอ้กองขี้สุนัขสองก้อนนี้อาจเป็นยอดฝีมือไร้เทียมทานก็ได้
ตอนชักนำบุญกุศลลงมา เย่ซุ่ยเหรินก็ครุ่นคิดแล้วว่า ปรากฏการณ์ยิ่งใหญ่เช่นนี้ไม่มีทางไม่ดึงดูดความสนใจของผู้แข็งแกร่ง