เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 4 เคลื่อนโลหิตพร้อมกัน สมบัติวิเศษแห่งบุญกุศล
“สุ่ย เนื้อผิงเผิงกองนี้ทำให้พวกเราไม่ต้องอดอยากแล้ว” เหยี่ยนจือซื่อตามอยู่ด้านหลังเย่ซุ่ยเหริน ตื่นเต้นยิ่งนักราวกับเด็กน้อยที่ได้ขนม
“เหยี่ยนจือซื่อ เจ้าเคยคิดถึงเรื่องหนึ่งหรือไม่? ที่จริงพวกเราแข็งแกร่งมาก เพียงแต่กระจัดกระจายเกินไป จุดเด่นของแต่ละคนยังไม่ถูกดึงออกมาใช้?” เย่ซุ่ยเหรินหันไปมองนาง ก่อนเริ่มชี้แนะ
“หมายความว่าอย่างไร?” ความคิดของเหยี่ยนจือซื่อในตอนนี้มีเพียงเรื่องกินให้อิ่ม นางไม่เคยคิดถึงการพัฒนาของเผ่ามนุษย์มาก่อน จึงฟังคำถามของเย่ซุ่ยเหรินไม่เข้าใจ
“ตอนนี้อากาศเริ่มหนาวแล้ว และจะหนาวขึ้นเรื่อย ๆ พอถึงตอนนั้น พวกเราจะผ่านมันไปได้อย่างไร?” เย่ซุ่ยเหรินรู้ว่าเหยี่ยนจือซื่อไม่เข้าใจ จึงค่อย ๆ ชี้แนะต่อ
ในมุมมองของเย่ซุ่ยเหริน ก้าวแรกของการพัฒนาคือการยกระดับความเข้าใจ มีเพียงเมื่อทุกคนยอมรับเป้าหมายของเขา จึงจะอาศัยกำลังของทุกคนเปลี่ยนแปลงสภาพการณ์และต่อกรกับหมื่นเผ่าพันธุ์ได้