เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 3 สัตว์อสูรผิงเผิงสูงร้อยจั้ง
แต่เวลาเย่ซุ่ยเหรินเล่นเกม เขาชอบเลือกเลนพัฒนา พอให้เขาเลือกหานซิ่นหรือจ้าวหยุน เขาก็รู้สึกกระอักกระอ่วน
ที่สำคัญที่สุดคือที่นี่คนพลุกพล่านเกินไป เย่ซุ่ยเหรินรับไม่ไหว
“เยี่ยนจือซื่อ มานี่” เย่ซุ่ยเหรินคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันไปเรียกเยี่ยนจือซื่อให้เข้ามาหา
“ซุ่ย!” เมื่อเย่ซุ่ยเหรินเรียก เยี่ยนจือซื่อก็ตกใจ นางรีบซ่อนกระบองกระดูกไว้ข้างหลัง แล้วเดินเข้ามาอย่างเขินอาย
เยี่ยนจือซื่อไม่ทันสังเกตเลยว่ากระบองกระดูกไม่ได้เล็กไปกว่านาง การถือกระบองกระดูกด้วยมือที่ไพล่ไปด้านหลังทำให้นางดูเหมือนนกกระจอกเทศตัวหนึ่ง
“อยากแข็งแกร่งขึ้นหรือไม่?” เย่ซุ่ยเหรินจ้องเยี่ยนจือซื่อ ตัดสินใจถ่ายทอดวิถีบำเพ็ญเพียรให้นาง
ทุกคนล้วนมีกายมรรคาแต่กำเนิด เมื่อบำเพ็ญแล้วจะก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว พอแข็งแกร่งขึ้นก็ล่าสัตว์ป่าที่ทรงพลังยิ่งกว่าได้ และมีกำลังปกป้องตัวเอง
“แข็งแกร่งขึ้นหรือ?” เมื่อได้ยินคำว่าแข็งแกร่งขึ้น ดวงตาของเยี่ยนจือซื่อก็สว่างวาบอีกครั้ง กระบองกระดูกในมือด้านหลังก็ลดลงมาเอง กระแทกพื้นดังปึง
“ใช่ แข็งแกร่งขึ้น!”