กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 455 องค์หญิงไม่เห็นหัวผู้ใด
“ข้าไม่อยากอยู่โรงเตี๊ยม ข้าจะอยู่คฤหาสน์หลังใหญ่!”
หวงรุ่ยโวยวายไม่ยอมไป เวินหลิงเองก็ขุ่นเคืองอยู่ในใจ
นางหันไปบ่นกับตระกูลหวัง
“ท่านแม่ ต้องเป็นองค์หญิงแน่ที่สั่งให้พี่ชายไล่พวกเราไป
“นางใจร้ายเกินไปแล้ว ถึงกับทนเห็นพวกเราอยู่ไม่ได้เลยหรือ?
“อย่างไรก็เป็นครอบครัวเดียวกัน อีกอย่างพวกเราก็ไม่ได้ไปหาเรื่องนาง
“เป็นนางต่างหากที่ทำหน้าไม่รับแขกใส่รุ่ยเอ๋อร์ก่อน…พี่ชายก็ไม่แยกแยะถูกผิดเอาเสียเลย!”
ตระกูลหวังเองก็รู้สึกเย็นชาในใจ
นางเป็นแม่ม่ายคนหนึ่ง ต้องพาบุตรสาวกับหลานสาวมาด้วย ช่างลำบากเพียงใด