กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 456 เขาคงเป็นสุภาพชนไม่ได้อีกแล้ว
ตอนออกจากร้านตีเหล็ก มู่ฉือมีเรื่องหนักใจ
กลับถึงจวนขุนนางแล้ว นางยิ่งดูหมดเรี่ยวแรง
เวินจิ่นอวิ๋นสังเกตเห็นความผิดปกติ คิดว่าวันนี้นางออกไปเดินเล่นข้างนอกแล้วไม่สนุก
พอถามจึงรู้ว่า นางพบหวังเหยี่ยนเข้า และหวังเหยี่ยนยังพูดกับนางไว้ตั้งมากมาย
ยามเข้านอน มู่ฉือหันหลังให้เวินจิ่นอวิ๋นตลอดเวลา
เวินจิ่นอวิ๋นขยับเข้าไปกอดนาง แต่นางก็ไม่แสดงปฏิกิริยาใด
“เยาเยา คุยกับข้าหน่อยได้หรือไม่”
เขาโอบเอวนางและสอดประสานนิ้วมือกับนาง
มู่ฉือไม่พอใจจึงแกะนิ้วมือของเขาออก