กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 412 ทำความเข้าใจความชอบของเวินจิ่นอวิ๋น
“องค์หญิง ท่านย่อมชอบราชครูอยู่แล้วเพคะ” หมัวมัวหลิ่วเกือบถูกถามจนตอบไม่ถูก
เข้าพิธีวิวาห์กันแล้วแท้ ๆ เหตุใดยังถามเรื่องเช่นนี้อีกเล่า?
มู่ฉือนั่งกลุ้มใจอยู่ข้างเตียง ถอดรองเท้าออกอย่างเอาแต่ใจ
“หมัวมัว ท่านไม่คิดหรือว่าเวินจิ่นอวิ๋นน่ารำคาญยิ่งนัก เขาชอบทำให้ข้าโมโห แล้วก็ทำท่าน่าสงสารเสียจนข้ารู้สึกผิด อารมณ์ของข้าถูกเขาควบคุมไว้หมดแล้ว”
หมัวมัวหลิ่วจัดรองเท้าให้เข้าที่ ก่อนยิ้มอย่างเอ็นดู
“หากองค์หญิงไม่ใส่ใจราชครู ก็คงไม่พูดเช่นนี้หรอกเพคะ
“ทำให้องค์หญิงโมโหได้ นับเป็นความสามารถของราชครูเหมือนกัน”
มู่ฉือขมวดคิ้ว
“เขาไม่เชื่อข้าในตอนนี้ต่างหาก คำพูดที่ข้าพูดกับเสด็จพ่อ เขาได้ยินเข้า เขาคิดว่านั่นคือสิ่งที่ข้าต้องการสื่อทั้งหมด แล้วยังถามข้าว่าใช้ประโยชน์จากเขาหรือไม่