บทที่ 386 สุดท้ายก็ช่วยนางเก็บเสื้อคลุมขึ้นมาจนได้หรือ

บทที่ 386 สุดท้ายก็ช่วยนางเก็บเสื้อคลุมขึ้นมาจนได้หรือ?

บนระเบียงทางเดินอันเงียบสงบ

ท่ามกลางเสียงลมหายใจเร่งร้อนหนักหน่วงที่เกี่ยวกระหวัดกัน ดวงจันทร์หรี่แสงลงทั้งดวง แล้วค่อย ๆ เลือนหายไปหลังหมู่เมฆ

เสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีแดงชาดของหญิงสาวตกอยู่ข้างราวระเบียง ดูโดดเดี่ยวและน่าเวทนายิ่ง

ริมฝีปากบางของชายหนุ่มแนบอยู่ข้างลำคอนาง ทั้งกัดเบา ๆ และจุมพิตแผ่ว ๆ คลึงเคล้าราวไม่รู้จักพอ ลมหายใจร้อนผ่าวยังพ่นรดซอกไหล่ ทำให้นางรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง

ลมหนาวพัดมา มู่ฉือหนาวจนหดตัวสั่น แล้วก็ซุกเข้าหาอ้อมแขนเวินจิ่นอวิ๋นตามสัญชาตญาณ

“พี่เหยียนจือ หนาวเหลือเกิน…”