บทที่ 385 คิดถึงองค์หญิงยิ่งนัก กระหม่อมจึงมาแล้ว

บทที่ 385 คิดถึงองค์หญิงยิ่งนัก กระหม่อมจึงมาแล้ว

ท่ามกลางควันหลงจากประทัดต้อนรับปีใหม่ มีคนผู้หนึ่งเดินทางข้ามหมื่นลี้ ฝ่าภูเขาลำธารมา เพียงเพื่อได้เห็นหญิงสาวผู้แย้มยิ้มให้เขา

ชั่วขณะที่ดอกไม้ไฟระเบิดขึ้น ณ ที่ไกลโพ้น ฟ้าดินพลันสว่างไสวดุจกลางวัน

“พี่ไท่ฟู่!” มู่ฉือวิ่งเข้าไปหาอย่างยินดีเหลือล้น

เวินจิ่นอวิ๋นกางแขนออกเช่นกัน แล้วรับนางไว้ได้อย่างมั่นคง

ทุกคนที่เหลือต่างประหลาดใจ รวมถึงฉู่อันด้วย

เผยฮู่ใช้ไม้เท้าค้ำกาย เมื่อเห็นทั้งสองโอบกอดกัน แววตาก็ลุ่มลึกเป็นพิเศษ

แม่นมหลิ่วตื่นเต้นจนยกมือปิดปาก บางทีอาจเพราะอายุมากขึ้นจึงยิ่งอ่อนไหว พอเห็นราชครูเวิน นางก็อดน้ำตาคลอไม่ได้