บทที่ 302 ความรักหวานราวน้ำผึ้ง

บทที่ 302 ความรักหวานราวน้ำผึ้ง

ทั้งมู่เจวี๋ยเจิงและจิ่งเยี่ยนต่างอยากไปหามู่ฉือ แต่ไม่มีใครรู้ว่าตอนนี้นางอยู่กับเวินจิ่นอวิ๋นในศาลากลางทะเลสาบ

วันนี้อาทิตย์อัสดงงดงามยิ่ง

แสงจ้าบาดตาได้เลือนหายไปจนหมด เหลือเพียงความอ่อนโยนและสงบเงียบ ทำให้ผู้คนสามารถมองดูได้โดยตรง

มู่ฉือเอนกายอยู่บนตั่งงาม ใช้แขนตนเองหนุนศีรษะ มองไปยังที่ไกล ๆ อย่างเงียบงัน

ยามนี้นางเชื่อฟังเป็นอย่างยิ่ง

เวินจิ่นอวิ๋นนั่งอยู่ข้างนาง ชมตะวันที่ค่อย ๆ เคลื่อนคล้อยไปทางทิศตะวันตกพร้อมกับนาง

เขาสังเกตได้ว่าวันนี้นางเงียบเป็นพิเศษ บางทีอาจมีเรื่องในใจ

ก่อนดวงตะวันจะลับแนวเขา เวินจิ่นอวิ๋นลองหยั่งเชิงถาม

“องค์หญิงมีเรื่องทุกข์ใจหรือพ่ะย่ะค่ะ”