บทที่ 247 ใต้เท้านี่กำลังถอยเพื่อรุกหรือ

บทที่ 247 ใต้เท้านี่กำลังถอยเพื่อรุกหรือ?

แสงตะวันยามเย็นทอดเงาของทั้งสองให้เฉียงยาว

มู่ฉือมองเวินจิ่นอวิ๋นอย่างจริงจัง เอ่ยทีละคำ

“พี่ไท่ฟู่ ท่านบอกว่าท่านเป็นว่าวในมือข้า นั่นไม่ถูกต้อง

“ท่านดูสิ ว่าวไม่ได้โบยบินไปหาคนคนเดียว แต่บินไปหาผู้คนมากมาย

“ท่านไม่ควรเป็นว่าวของใครคนหนึ่ง ท่านเป็นว่าวของผู้คนมากมาย ท่านเติมเต็มความปรารถนาของพวกเราให้ได้โบยบินสู่ที่สูง ท่านมอบความสุขให้ผู้คนมากมาย ไม่ใช่แค่คนที่ปล่อยว่าวเท่านั้น แม้แต่คนที่มองเห็นว่าวอยู่ไกล ๆ ก็ยังอารมณ์ดีขึ้นได้

“เมื่อว่าวตกลงบนพื้น ข้าไม่อยากให้พวกเขาเก็บมันกลับบ้าน แต่อยากให้พวกเขาปล่อยมันขึ้นสูงต่อไป ยิ่งไปกว่านั้น ข้ายังหวังว่ามันจะดิ้นจนขาดจากสายได้ด้วยตัวเอง มอบความสุขให้ผู้คนมากขึ้น พร้อมกับได้เป็นตัวของตัวเอง

“เพราะฉะนั้น เวินจิ่นอวิ๋น ขอบคุณที่ทำให้ข้ามีความสุข ท่านไม่ติดค้างข้าอีกแล้ว

“แม่ทัพน้อยเย่ช่วยชีวิตท่าน ไม่ใช่เพื่อให้ท่านติดค้างใครหรือชดเชยให้ใคร ท่านไม่ควรมีชีวิตอยู่เพื่อผู้อื่น ท่านเป็นอิสระ

“ข้าจะไม่บังคับให้ท่านทำสิ่งใดเพื่อข้าอีกแล้ว